سرنوشت دو باشگاه صنعتی بزرگ فوتبال ایران (فولاد خوزستان و فولاد مبارکه سپاهان) در هالهای از ابهام قرار گرفته است؛ وضعیتی که بیش از هر چیز ریشه در تصمیمات کلان اقتصادی و شرایط خاص کشور دارد.
به گزارش پایگاه خبری اقتدار ملارد، سرنوشت دو باشگاه صنعتی بزرگ فوتبال ایران (فولاد خوزستان و فولاد مبارکه سپاهان) در هالهای از ابهام قرار گرفته است؛ وضعیتی که بیش از هر چیز ریشه در تصمیمات کلان اقتصادی و شرایط خاص کشور دارد. این ماجرا از جایی پیچیده شد که وزارت صنعت، معدن و تجارت بدون هماهنگی با مدیران این دو باشگاه، نامهای مبنی بر انصراف از ادامه فعالیت در لیگ برتر فوتبال ایران به مسئولان فوتبال ارسال کرد؛ اقدامی که نشان میدهد تصمیمگیریها در سطحی بالاتر و با در نظر گرفتن ملاحظاتی فراتر از حوزه ورزش انجام شده است.
پس از رسانهای شدن تصمیم وزارت صمت، مدیران عامل دو باشگاه، نیکفر در سپاهان و گرشاسبی در فولاد خوزستان، در مورد این تصمیم ابراز بیاطلاعی کردهاند، اما واقعیت این است که در ساختارهای صنعتی، تصمیمهای راهبردی لزوماً با اطلاع یا مشارکت مدیران ورزشی اتخاذ نمیشود. بهویژه در شرایطی که کارخانههای ما در این باشگاهها با چالشهای جدی اقتصادی مواجهاند، اولویتها بهسرعت تغییر میکند و بقا و تداوم فعالیت صنعتی در صدر قرار میگیرد.شرایط خاص اقتصادی و فشارهای ناشی از بحرانهای اخیر، از جمله آسیبهایی که به بدنه این صنایع وارد شده، موجب شده ادامه سرمایهگذاری در حوزه ورزش، بهویژه فوتبال حرفهای، به عنوان یک هزینه غیرضروری تلقی شود. این در حالی است که این دو باشگاه نهتنها نقش مهمی در فوتبال ایران دارند، بلکه بهعنوان بخشی از هویت اجتماعی و فرهنگی شهرهای خود نیز شناخته میشوند. با این حال، وقتی پای حفظ اشتغال هزاران کارگر و ادامه فعالیت کارخانهها در میان باشد، طبیعی است که اولویتها تغییر کند.تصمیم احتمالی برای کنارهگیری از لیگ، میتواند تبعات گستردهای داشته باشد؛ از بیکاری کارکنان مرتبط با باشگاهها گرفته تا آسیب به زنجیره اقتصادی وابسته به این تیمها.
علاوه بر این، حذف یا تضعیف این دو تیم، ضربهای جدی به کیفیت و جذابیت لیگ برتر فوتبال ایران وارد خواهد کرد. با وجود این، به نظر میرسد تصمیمگیران در وزارت صمت، ناچار به انتخاب میان دو گزینه دشوار شدهاند: ادامه هزینهکرد در فوتبال یا تمرکز بر نجات صنایع مادر.
در این میان، تلاشهایی از سوی مدیران باشگاهها برای حفظ حداقل فعالیت ورزشی در جریان است. یکی از سناریوهای مطرح، حضور این تیمها در فصل آینده با بودجهای محدودتر است؛ راهحلی موقت که میتواند هم از حذف کامل آنها جلوگیری کند و هم فشار مالی را کاهش دهد. البته تحقق این گزینه، به نتایج نشستهای آینده و بررسی دقیق منابع مالی بستگی دارد.
باید پذیرفت که انحلال احتمالی این دو باشگاه، هرچند برای هواداران بسیار تلخ و ناامیدکننده است، اما در شرایط کنونی، تصمیمی است که از دل ملاحظات اقتصادی و اجتماعی بزرگتری بیرون آمده است. آنچه در این بین اهمیت دارد، ایجاد تعادل میان حفظ سرمایههای انسانی در صنایع و صیانت از جایگاه ورزش در جامعه است؛ تعادلی که رسیدن به آن، نیازمند تدبیر و برنامهریزی دقیق در ماههای آینده خواهد بود.اکنون با قاطعیت نمیتوان از بازگشت این دو باشگاه به چرخه تیمداری سخنی به میان آورد و ماجرا همین است که هست. این دو باشگاه دیگر در فوتبال حرفهای سرمایه گذاری نخواهند کرد و مدیران عامل این دو باشگاه نیز باید از وزارت صمت تمکین کنند.
